کلبه پاییزی

مقصود من از کعبه و بت خانه تویی.... تو.......

ابريه خاطره ها ...

خيس ابرم

       خيس باران

               خيس باد

خيس كوچه هاي خنده هايمان

خيس غرور رفاقتمان

خيس قولهاي مردانه يمان


پاي دوستي :

براي هر نفسي ضربان ميشديم

براي هر خوابي تعبير ميشديم

براي هر نبضي همت گمارديم

براي هر اشكي باران شديم

و پاي لذت هر تبسمي شادمانه رقصيديم

و جاي خالي ستاره هاي خواب رفته چشمك زديم

... با پاي دل رفته بوديم

كه خط وخطوط نشود آنچه از جان گذشتيم

كه قلم نزنند عاشقانه ي رفاقتمان را

هيهات كه .............

گذر عبور را چاره اي نيست !!!

دست ثانيه ها باز هم خاطره ساخت !


  قهر و آشتي و اشك و خنده

  ياد و ياور

  مهر و لبخند

  شمع و شعله

  مه و آفتاب

  خاك و باران

  خشك و تر

همه خاطره شد ...


دگر بار راهبرده ي كدام رهم ؟!

سوز اين بغض كي تازه مي شود ؟!

و باز به بهانه ي چه ايامي خواهم نوشت: ابريه خاطره ها ...

كجا را مرور خواهم كرد ؟!


                     خداي بيكرانم....

                     خداي خاطره ها....

 سد كن برايم ره سبزترين كوچه باغي را كه تو را ندارد

 پاك كن صفحه اي را كه سردرش نام تو نيست

 بخشكان خنده اي را كه هديه ي تو نباشد

 بسوزان مائده اي را كه از خوان نعمتت نيست


تو كه نباشي حاضريم تمام عمر خاطره باشيم !


                                                      _ سر سلامتيه همه دوستاي دانشگاهيم

                                                          دوستون دارم بي شيله پيله بي كلك....

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1392ساعت 12:21 توسط سایه سار بی کسی |

حوضی پر ز تو ...


هر وقت خواستی بنویسم

                              تو آمدی ...

و هر وقت خواستم بنویسم

                                باز هم تو آمدی ...

تو را رفتنی نیست ، به مثال جان که نرود مگر به اذن صاحبش

     چه تقدیمی نمودی آن دم که هیچ چیز را جز سکوت خلوت شب چشمانت ندیدم

                               می مانم همان جا

                   پای همان عنوانی که جرقه ی قلمم کردی

                                   پای حوض تو       

                    تا بل تر کنم زبریه قلمم را با نام تو ...

                             می نشینم همان جا

              همان جایی که نیست خلوتی خالی تر از آن 

             آن جایی که آرزوهایم هم خواب تو را می بینند

       همان گوشه دنجی که از صدای تو ساز لالایی می سراید


                             و خدایا ...

 به نام تو برای لحظه ای می نویسم  که نیست ماهی ای تا شناگری کند درون حوضچه ام !

                             نیست شدنی

                     از من بودنی و از تو خواستنی

          نیست حتی تر کند بهانه ی انبساط همه ی غم هایم را ...


 هوا می خواهد دلم !!!

 پر کنم حوضم را از هوای نفس تو ...

 شاید پرواز نکند ماهی ای به بهانه ی زندگی

 اما شاید شنا کنند پروانه های خاطراتمان

 

 سایه می مانم ...

سایه می مانم در این حوض مملو از هوا

سایه می مانم در جام رنگین طلوع نگاه هایمان 

سایه می مانم برای دلت

سایه بمان برای حوضم !

...هر آن دم که سکوت قعر دنیا می فشرد قالب دستانت را

    قلاب در حوض خاطره هایمان بینداز

    که قسم به سلام آشناییمان

    جز من ، نخواهی یافت

... خوف هیچ سلطه ای به جان راه مده !

      که او بیش از تو مامن توست

               بیش از شکاری که کرده ای

                 بیش از فکرت بشریت


می دانم ... !

طومار خردی شد آنچه بودم

اما بدان هوای حوض جاریست در ضربان قلبم

قسم ، برای تنفس پروانه ها دریغ نخواهم کرد



 


+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم تیر 1391ساعت 15:59 توسط سایه سار بی کسی |

به پاس حضور هستی ...


 

دیگر به پاس حضور نور

                            سیاهی نمی رود !

و به پاس حضور شب

                      ستاره نمی درخشد !

دیگر به پاس حضور خاک

                             ابری نمی گرید !

وبه پاس حضور ابر

                      بادی نمی وزد !

و دیگر به پاس حضور دریا

                               رودی می ریزد !

و به پاس حضور موج

                         آبی نمی ایستد !

وبه پاس حضور میوه

                        برگی در تلاش نیست !

و به پاس حضور برگ نیز

                               خاکی غنی نمی شود !

و دیگر به پاس حضور مورچه

                                بذری نمی کارند !

و حتی به پاس حضور خودشان

                           شخمی نمی زنند، صورت خاک را ...

 

... وقتی نور هست ، شب سرک می کشد

    وقتی ستاره چشمک می زند ، خورشید بساط حضور می افکند

    وقتی ابر هست ، باران نمی بارد

    وقتی باد هست ، ابر نای رفتن ندارد

   

 

آنچه هست ، شب است و ظلمت

آنچه هست باد بی باران است

                                 تپشی بی ثمر ...

آنچه هست رطوبت خشک است

                                  تعبیر مه است در اوج باریدن ...

آنچه هست خلوت من است

                             در ازدحام شلوغ خس خس پرندگان

                                                جیک جیک باران

                                               شر شر نگاه جماعتی ، تابع فرکانس صدا و طول موج نگاهم !

آنچه هست همه وجود چیزیست که موجودیت ندارد

آنچه هست همه احساس شب پره و کرم زخم خورده ی باران است

آنچه هست مفهوم التهاب مادریست برای جوجه ی تازه به اسم آمده اش است.

آنچه هست ، طراوتیست بی مقیاس

نه طولی دارد و نه عرضی

نه حجمی و نه هجومی

همه وسعت است و همه وسعت ...

وسعتی به پهنای همه ی آنچه از موجودیت ، وجودی نیست برایش

 

و من ...

گاهی در این وسعت بی مقدار، بی جا و مکانم ...

می نشینم پای چمن سبز نگاهت ...

می نوشم از لعل لبت ...

 می خوانم از  تمام آنچه از " تو " می دانم ...

صدایت می زنم ...

باب طبع من نگاه توست و اشتیاق تو ، تنها صدای من !

پاسخ تو ، گرمای عصاره ی هستی روی گونه های من است

من را جز به این ، نیازی نیست !

من را جز " تو " نیازی نیست

 

حتی اگر به قهر ابر ، آبی نبارد

و به قهر زمین ، میوه ای نروید

وبه قهر خورشید ، شب مادام بتابد ...

و به قهر پرواز ، پری متولد نشود...

 

          ای تمام آنچه از من به من علیم تر و سمیع تر و بصیر تری

          فقط تو به قهر من سهمی از حضورت را مه آلود مکن و

         خواب بکر اشک را از من مگیر...

 

+ نوشته شده در سه شنبه یکم آذر 1390ساعت 23:2 توسط سایه سار بی کسی |

تکان جان

 دلم پر می زند گاهی ...

بپاشم قطره ی آبی

درون تنگ پر شده از ماهی و ماهی

  

دلم پر می زند گاهی ...

بشینم بر سر راهی

بیابم مظهری از وصل سحر گاهی

 

دلم پر می زند گاهی ...

 به شوق خنده ات ای اختر ناهی ...

 

دلم پر می زند گاهی ...

آرام گیرم گوشه ی باغی

بگیرم دست تو در خواب

ببویم تاری از زلفت

بپرسم که : از جان بی جانم چه می خواهی ؟

                                   چه می خواهی ؟

 

دلم پر می زند گاهی ...

روم جایی که در آن

شبش روشن و در روزش پیداست آسمانش تیره و تیره

... وزین دیوار زبان بسته

                 دلم پر می شود گاهی

                        دلم سر میرود گاهی

 

... من و این راه بی پایان

   ... من و این اشک بی فرجام

      ... من و این نای بی سامان

          من و این داغ دل های خرامان

 

مخوف می خوانی ام ای گل

          چه بی جانی ...

                 عجب فانی ...

                    مرا از جان نمی خواهی

                              مرا از دل نمی خوانی

 

گذر از من

            توشه ی راهی ز تو

                                  باشد ؟؟؟

نفس از من

            هوا از تو

 

( مرا بار تحمل نیست زین تردید!!! )

 

مشقت های سفر با من

نه می خوردن ...

نه دم خفتن ...

نه آسودن ...

              همه از من

                          نمی ترسم ... !

 

من از ماندن

   من از غروب شمع

       ذوب پهنای خورشید سما

                  نمی ترسم ... !

 

من از شب نه ...

   من از روز است که می ترسم

       من از بی آبی چشمم

          من از بیعاری جانم

              من از بی تابی لاله

                          درون کاسه اش

                                 ترسم ...

 

نه از حیوان درنده

  نه از رعد و

    نه از برق و

      نه از بوران

         نمی ترسم ... !

 

من از اسب فریبنده

  من از گرگی درون قالب میشی ست ،می ترسم ...

     من از بام سیاه شهرمان

           در روز

                 می ترسم ...

 

دعا از تو ...

                  سفر از من ...

 

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم خرداد 1390ساعت 23:47 توسط سایه سار بی کسی |

غروب مکن ...

قلمت تازه کن ...

               و با هر آنچه از نام عشق برایت مانده

               یادگاری بنویس برای عشق

 

              که رنجور است بار کلام عشق

              از تولدش تا مرگی که باز پایانی نیست او را ...

 

صبرت تازه کن ...

                  که من آغاز راه نرفته را می جویم

                  روی طاقتی که پر کرده بودمت از اضطراب

                  حک کن دوباره ...

                   صبر کن ای دل من را ...

که یاد بگیرم از تو مفهوم دوباره ی صدف را ...

                                         مروارید را ...

... تو امید من بمان

و نیلگون آسمان را بهانه ی تازه ای برای مولود از دست رفته هایت ندان !

مگر به کدامین صفت بی منتهایش مردد می مانی

که این چنین با بغض فردا را سیاه نقش میزنی ؟!!

 

تو یادم ده ...

که ابر آسمان چگونه بی تاب باران است ودمی از تکاپو باز نمی ماند.

 

غروب مکن ...

تا سر مشق بدانم نور را ...

 

امید من را با قدم های لرزانت ،متزلزل مکن

و بگذار استوار بمانم وقتی نگاهم خشک می شود بر ذهن پر توانت ...

 

بدان ای عزیزتر از بارانم ...

باران پر از خشوع می بارد

... که در لحظه ی مرگ قطره بودن هم

باز به ستایش معبودش قامت راست می کند

هر ذره اش سجده ای می شود در وصف اوجی که بود

پس ببینیم چه ستایشی می کنند

و بدانیم که چطور در فرش خدا هم صبورانه واژه ی آب را مفهوم اند.

باران را وصفی ست که من را لیاقت آن نه ...

 

می دانم ...

می دانم فرهادی نیست که به عشق شیرینش

دست خاکی کند در صخره های سخت تر از دلاوری هایش

می دانم ...

اما تودر خیال فرهادت شیرین بمان

صخره ساز شو نه صخره دل ...

و مدام زمزمه کن سرودن های سرزمین های محبتت را ...

که روزی دست مردی را در ستایش قلب پر مهرت خاکی خواهی دید ...

که مروارید وجود دارد

و صدف دروغ نیست !

... پس وفادار بمانیم بر عهدی که از بندگی تا بندگی بسته ایم

و عاشقانه تنفس را در آغوش کشیم

و بنوازیم نوای چشمه ای را که به بهای حس بودنمان غلیان می کند.              

               

+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم بهمن 1389ساعت 14:35 توسط سایه سار بی کسی |

عشق خاک

این ظلمت صبح راهی نورم کرد

از حرف و حدیث مردمان دورم کرد

در ختم و غیاب اشعه ای از انوار

در نقطه ای کور و کدر تیرم زد

در پرده ای از حرم حریرت ای دوست

از معرکه ی عشق بی بندم کرد

از جمع شلوغتان بساطم چینم

تا خلوت جا نماز دریا میرم

دست  طلب از شما جدا خواهم کرد

تا مرکز کهکشان دریا می رم

می رم که نگویید مجنون شده بود

از قید اصول خارج شده بود

می رم که ید شهر نازم نکند

در مهلکه ی جنون خمارم نکند

 

از گرمای هوای خودم غمگینم

در جدول ضرب عشقشان صغیر آمده ام

در گام نخست / عین / عشق درمانده شدم

مطلوب دل آنان را خوانده دلم

این نیست همانی که شما می گفتید

 

گفتید جدال بر سر هستیست کنون

گفتید که سکون هم بستر اجل است کنون

درمانده نماندند که بس حرف زدند ؟

 

رفتم مسلک عاشقی از او آموزم

تا گفت بمان ، سر و جانم سوزم

اینجا که مدام دلی تنگ ازآنم کردید

با دست تهی مسافر زمانم کردید

با بقچه ای از بی کسی خوابم کردید

 از کثرت غم درون لاکم کردید

از جام می عشق همه شان سیرم

از بس که نخندید دلم پوسیدم

 

آگاه ز من منی برون خواهد شد

این من ز منیتش رها خواهد شد

تا هست نگاه به او خواهم داد

دلداده ی خاک پایش خواهم بود

آمد ندایی که خلاصی ای دل

راهی کوی سپاسی ای دل

در تنهایی یاس قنوت خواهم کرد

در پاسخ عشق خاک ،روان خواهم شد

 

+ نوشته شده در پنجشنبه دوم دی 1389ساعت 4:29 توسط سایه سار بی کسی |

پاییز !

تا غوطه ور شدن هوای نفس هامان

                                                دوام خواهد داشت

تا گلوله شدن صداهامان

                                 در پی ملاقات تنها یک قاصدک ...

تا سر منزل خضوع و خشوع برگ

                                          در اوج نت باد

                                          در اوج رقصیدن

تا سر حد گنجانیدن اشک در لا به لا ی ترک های سنگ

 

کسی چه می داند که خش خش جنون انگیز پاییز از آن کیست ؟

          شاید این بار سنگی زیر پای عابری ...

           شاید این بار سنگ است که برگ است !

تا دوام /

تا دوام ذکر قدم ها ی خسته ی هر روزت

                              و چشمان افتاده ی هر شبت

تا دوام /

تا خود صلابت های گر گرفته از خشم سکوت هایت

تا دوام /

تا خود کوه استقامت پدرانه ات

تا دوام /

تا خود بوسه های مادرانه ات

 

باز هم پاییز آمد ...

و کسی چه می داند غم پاییز را ...

          آب هم دردش گرفت !

          آب هم گریه کرد بر سفره ی زردی هایت ،پاییز !

نمور کرد شکستن هایت را به التماس شب های طویلت

       عشق کجای زردی پاییز خیس می خورد ؟

       عشق کجای خشکی پاییز، تر می شود ؟

       عشق کجای تعریف وسعت گرفته ی پاییز است ؟

دیری نمی پاید از این انتظار لبریز می شود دلم

دیری نمی پاید می نویسم :

عشق ،انتظار نوای خش خش است زیر پای عابری که شاید معشوق من است .

من صدای پایش را می دانم ...

می دانم ...

مثل مبهوت ماندنم

                          زل ماندنم

خیره ماندنم به کنج پنجره ای که وسعت را تنها و تنها از درز دیواره ی او دیدم .

می دانم ...

مثل همان سیاهی شبهایی که نی سراییدم از سر بی تابی ...

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم شهریور 1389ساعت 13:12 توسط سایه سار بی کسی |