کلبه پاییزی

دیگر به پاس حضور نور

                            سیاهی نمی رود !

و به پاس حضور شب

                      ستاره نمی درخشد !

دیگر به پاس حضور خاک

                             ابری نمی گرید !

وبه پاس حضور ابر

                      بادی نمی وزد !

و دیگر به پاس حضور دریا

                               رودی می ریزد !

و به پاس حضور موج

                         آبی نمی ایستد !

وبه پاس حضور میوه

                        برگی در تلاش نیست !

و به پاس حضور برگ نیز

                               خاکی غنی نمی شود !

و دیگر به پاس حضور مورچه

                                بذری نمی کارند !

و حتی به پاس حضور خودشان

                           شخمی نمی زنند، صورت خاک را ...

... وقتی نور هست ، شب سرک می کشد

    وقتی ستاره چشمک می زند ، خورشید بساط حضور می افکند

    وقتی ابر هست ، باران نمی بارد

    وقتی باد هست ، ابر نای رفتن ندارد

آنچه هست ، شب است و ظلمت

آنچه هست باد بی باران است

                                 تپشی بی ثمر ...

آنچه هست رطوبت خشک است

                                  تعبیر مه است در اوج باریدن ...

آنچه هست خلوت من است

                             در ازدحام شلوغ خس خس پرندگان

                                                جیک جیک باران

                                               شر شر نگاه جماعتی ، تابع فرکانس صدا و طول موج نگاهم !

آنچه هست همه وجود چیزیست که موجودیت ندارد

آنچه هست همه احساس شب پره و کرم زخم خورده ی باران است

آنچه هست مفهوم التهاب مادریست برای جوجه ی تازه به اسم آمده اش است.

آنچه هست ، طراوتیست بی مقیاس

نه طولی دارد و نه عرضی

نه حجمی و نه هجومی

همه وسعت است و همه وسعت ...

وسعتی به پهنای همه ی آنچه از موجودیت ، وجودی نیست برایش

و من ...

گاهی در این وسعت بی مقدار، بی جا و مکانم ...

می نشینم پای چمن سبز نگاهت ...

می نوشم از لعل لبت ...

 می خوانم از  تمام آنچه از " تو " می دانم ...

صدایت می زنم ...

باب طبع من نگاه توست و اشتیاق تو ، تنها صدای من !

پاسخ تو ، گرمای عصاره ی هستی روی گونه های من است

من را جز به این ، نیازی نیست !

من را جز " تو " نیازی نیست

حتی اگر به قهر ابر ، آبی نبارد

و به قهر زمین ، میوه ای نروید

وبه قهر خورشید ، شب مادام بتابد ...

و به قهر پرواز ، پری متولد نشود...

          ای تمام آنچه از من به من علیم تر و سمیع تر و بصیر تری

          فقط تو به قهر من سهمی از حضورت را مه آلود مکن و

         خواب بکر اشک را از من مگیر...

 دلم پر می زند گاهی ...

بپاشم قطره ی آبی

درون تنگ پر شده از ماهی و ماهی

دلم پر می زند گاهی ...

بشینم بر سر راهی

بیابم مظهری از وصل سحر گاهی

دلم پر می زند گاهی ...

 به شوق خنده ات ای اختر ناهی ...

دلم پر می زند گاهی ...

آرام گیرم گوشه ی باغی

بگیرم دست تو در خواب

ببویم تاری از زلفت

بپرسم که : از جان بی جانم چه می خواهی ؟

                                   چه می خواهی ؟

دلم پر می زند گاهی ...

روم جایی که در آن

شبش روشن و در روزش پیداست آسمانش تیره و تیره

... وزین دیوار زبان بسته

                 دلم پر می شود گاهی

                        دلم سر میرود گاهی

... من و این راه بی پایان

   ... من و این اشک بی فرجام

      ... من و این نای بی سامان

          من و این داغ دل های خرامان

مخوف می خوانی ام ای گل

          چه بی جانی ...

                 عجب فانی ...

                    مرا از جان نمی خواهی

                              مرا از دل نمی خوانی

گذر از من

            توشه ی راهی ز تو

                                  باشد ؟؟؟

نفس از من

            هوا از تو

( مرا بار تحمل نیست زین تردید!!! )

مشقت های سفر با من

نه می خوردن ...

نه دم خفتن ...

نه آسودن ...

              همه از من

                          نمی ترسم ... !

من از ماندن

   من از غروب شمع

       ذوب پهنای خورشید سما

                  نمی ترسم ... !

من از شب نه ...

   من از روز است که می ترسم

       من از بی آبی چشمم

          من از بیعاری جانم

              من از بی تابی لاله

                          درون کاسه اش

                                 ترسم ...

نه از حیوان درنده

  نه از رعد و

    نه از برق و

      نه از بوران

         نمی ترسم ... !

من از اسب فریبنده

  من از گرگی درون قالب میشی ست ،می ترسم ...

     من از بام سیاه شهرمان

           در روز

                 می ترسم ...

دعا از تو ...

                  سفر از من ...

قلمت تازه کن ...

               و با هر آنچه از نام عشق برایت مانده

               یادگاری بنویس برای عشق

              که رنجور است بار کلام عشق

              از تولدش تا مرگی که باز پایانی نیست او را ...

صبرت تازه کن ...

                  که من آغاز راه نرفته را می جویم

                  روی طاقتی که پر کرده بودمت از اضطراب

                  حک کن دوباره ...

                   صبر کن ای دل من را ...

که یاد بگیرم از تو مفهوم دوباره ی صدف را ...

                                         مروارید را ...

... تو امید من بمان

و نیلگون آسمان را بهانه ی تازه ای برای مولود از دست رفته هایت ندان !

مگر به کدامین صفت بی منتهایش مردد می مانی

که این چنین با بغض فردا را سیاه نقش میزنی ؟!!

تو یادم ده ...

که ابر آسمان چگونه بی تاب باران است ودمی از تکاپو باز نمی ماند.

غروب مکن ...

تا سر مشق بدانم نور را ...

امید من را با قدم های لرزانت ،متزلزل مکن

و بگذار استوار بمانم وقتی نگاهم خشک می شود بر ذهن پر توانت ...

بدان ای عزیزتر از بارانم ...

باران پر از خشوع می بارد

... که در لحظه ی مرگ قطره بودن هم

باز به ستایش معبودش قامت راست می کند

هر ذره اش سجده ای می شود در وصف اوجی که بود

پس ببینیم چه ستایشی می کنند

و بدانیم که چطور در فرش خدا هم صبورانه واژه ی آب را مفهوم اند.

باران را وصفی ست که من را لیاقت آن نه ...

می دانم ...

می دانم فرهادی نیست که به عشق شیرینش

دست خاکی کند در صخره های سخت تر از دلاوری هایش

می دانم ...

اما تودر خیال فرهادت شیرین بمان

صخره ساز شو نه صخره دل ...

و مدام زمزمه کن سرودن های سرزمین های محبتت را ...

که روزی دست مردی را در ستایش قلب پر مهرت خاکی خواهی دید ...

که مروارید وجود دارد

و صدف دروغ نیست !

... پس وفادار بمانیم بر عهدی که از بندگی تا بندگی بسته ایم

و عاشقانه تنفس را در آغوش کشیم

و بنوازیم نوای چشمه ای را که به بهای حس بودنمان غلیان می کند.              

این ظلمت صبح راهی نورم کرد

از حرف و حدیث مردمان دورم کرد

در ختم و غیاب اشعه ای از انوار

در نقطه ای کور و کدر تیرم زد

در پرده ای از حرم حریرت ای دوست

از معرکه ی عشق بی بندم کرد

از جمع شلوغتان بساطم چینم

تا خلوت جا نماز دریا میرم

دست  طلب از شما جدا خواهم کرد

تا مرکز کهکشان دریا می رم

می رم که نگویید مجنون شده بود

از قید اصول خارج شده بود

می رم که ید شهر نازم نکند

در مهلکه ی جنون خمارم نکند

از گرمای هوای خودم غمگینم

در جدول ضرب عشقشان صغیر آمده ام

در گام نخست / عین / عشق درمانده شدم

مطلوب دل آنان را خوانده دلم

این نیست همانی که شما می گفتید

گفتید جدال بر سر هستیست کنون

گفتید که سکون هم بستر اجل است کنون

درمانده نماندند که بس حرف زدند ؟

رفتم مسلک عاشقی از او آموزم

تا گفت بمان ، سر و جانم سوزم

اینجا که مدام دلی تنگ ازآنم کردید

با دست تهی مسافر زمانم کردید

با بقچه ای از بی کسی خوابم کردید

 از کثرت غم درون لاکم کردید

از جام می عشق همه شان سیرم

از بس که نخندید دلم پوسیدم

آگاه ز من منی برون خواهد شد

این من ز منیتش رها خواهد شد

تا هست نگاه به او خواهم داد

دلداده ی خاک پایش خواهم بود

آمد ندایی که خلاصی ای دل

راهی کوی سپاسی ای دل

در تنهایی یاس قنوت خواهم کرد

در پاسخ عشق خاک ،روان خواهم شد

روی آب و شاخه ی باران نوشتن ،صبر می خواهد دلم

نقش بر ساحل های افسوست کشیدن ،صبر می خواهد دلم

بر تن طغیان باد ،آرامش نوشتن ،صبر می خواهد دلم

نقش ریحان بر کمین چشم تو انگاشتن ،صبر می خواهد دلم

از زمین و هفتای آسمانش دل بریدن ،صبر می خواهد دلم

من تو و تو من شدن ،احساس را تثبیت کردن ،صبر می خواهد دلم

از کنار حادثه با عشق امضا نوشتن ،صبر می خواهد دلم

این تو و این سرزمین های عجایب ،هضم کردن ،صبر می خواهد دلم

از سحرهایت نشستن تا نخفتن های مریم ،صبر می خواهد دلم

انزوا را در طلوع با تو بودن از توسل های کوچک تا توکل های معنا ،صبر می خواهد دلم

لحظه ی افطار را با بوی یاس و طعم نعنا شکستن ،صبر می خواهد دلم

        من نشستن های تکرارم

                    تویی معنای آغازم

                          تویی عزم سرودن های فردایم

                                    تویی تعبیر خواب ناب شب هایم

                                           تویی تعظیم و فریادم

                                                  تویی سجده و قرآنم

                                                         تویی احیای هر سالم

که تا شاید بر دل ندا آید که :

این صبرها را تنیدن ،احساس می خواهد دلم

                           احساس

                                     می خواهد

                                                  دلم ...